Threads (1985)

“Threads” (1985) filmi, gerçek bir zaman diliminde yaşadığımız en korkutucu kabusları gözlerimizin önüne seriyor. Yönetmen Mick Jackson, nükleer savaşın yalnızca bir senaryo, bir film konusu olmadığını, aksine geçmişte yaşanmış ve belki de gelecekte yine tehlike arz eden bir gerçeklik olduğunu ustalıkla göstermek için kolları sıvıyor. Gerçekçi belgesel tarzındaki anlatımıyla, seyirciyi sarsıcı bir yolculuğa çıkarıyor.

Film, Sheffield şehrinin işçi sınıfının günlük hayatında nükleer soykırımın nasıl bir etki yarattığını sorguluyor. Belki de çoğumuz, böyle bir felaketin ne denli yıkıcı olabileceğini sadece filmlerde görmüşüzdür. Ama işte burada “Threads” devreye giriyor. O kadar etkili bir dille işliyor ki, izlerken adeta kendinizi, o kalabalık fabrikaların arasında, o karanlık günlerde hayal ediyorsunuz. Daha sonraki sahnelerde, nükleer savaşın çıkmasından sonra yaşanan kaos ve yıkımın insani durumları, insanlık haliyle harmanlanarak anlatılıyor.

Yaralı insanlar, çaresiz kalmış aileler… Vallahi, bu filmdeki her karakter, sadece birer figür değil. Onlar, o dönemde yaşanan gerçek trajedilerin temsilcileri. İzlerken o kadar içten bir acıyı hissediyorsunuz ki, bazı sahnelerde gözlerinizin dolmaması mümkün değil. Kendinizi bazen üzgün, bazen öfkeyle dolmuş hissediyorsunuz, çünkü bu hikaye yalnızca Sheffield’ın öyküsü değil, yaşadığımız dünya için bir uyarı.

Dostluk, hayatta kalma mücadelesi ve bitmek bilmeyen umut… “Threads”, bunları ruhunuza kazıyan bir anlatım tarzıyla peydahlıyor. Film, her ne kadar korkutucu olsa da, insanlığın dayanıklılığını da gözler önüne seriyor. Anlatımındaki yalınlık, sizi çok uzaklarda olmayan bir geleceğe dair düşünüp, sorgulatıyor. Harbiden, izlediğiniz her sahne, her diyalog, hayatın kıyısında yürüyen bizler için birer ders niteliği taşıyor. Ve bu ders hiç de kolay unutulacak gibi durmuyor…