Succession (2018)

Succession, sürekli değişen bir dünyanın ortasında, güç ve servetin insan ilişkilerini nasıl etkilediğini gözler önüne seren bir yapım. New York’ta geçen bu hikaye, dünyanın en büyük medya şirketlerinden birini yöneten Logan Roy’un ve onun dört çocuğunun karanlık sırlarını ve çatışmalarını anlatıyor. Para, güç ve yalanlarla dolu bir hayat, aile bağlarının ne kadar karmaşık olabileceğini gösteriyor. Vallahi, insan izlerken düşündürücü ama bir o kadar da eğlenceli bir yolculuğa çıkıyor.

Logan Roy, tam bir patron. Kararları sert ve acımasız. Ama bu acımasızlığın altında yatan her şey, bir baba olarak çocuklarıyla olan çatışmaları. Göz alıcı ve güçlü oyuncu kadrosu, her bir karakteri o kadar gerçekçi yansıtıyor ki, izlerken kendinizi onların hikayelerinin içine çekilmiş buluyorsunuz. Mesela Kieran Culkin’in canlandırdığı Roman, tatlı sert bir mizahla karışık bir şekilde, babasının gölgesinde nasıl kendi yerini bulmaya çalışıyor… Bu savaşta bir yerlere gelmek, babadan onay almak için verdiği çaba, izleyiciyi hem güldürüyor hem de derin düşüncelere sevk ediyor.

Sarah Snook’un oynadığı Shiv ise, güçlü bir kadın figürü olarak öne çıkıyor. O da ne yazık ki baba ile arasında bir taht kavgasi yaşıyor. Her bir bölümde, aile içindeki iktidar savaşları, sırlar ve ihanetlerden yararlanarak ortaya çıkan gerilim, izleyiciyi ekran başına kilitliyor. Yani bir yandan kahkahalar atarken, diğer yandan kurşun gibi ağır bir dramın içinde boğuluyorsun. Harbiden, çekim sahneleri ve diyaloglar öyle güçlü ki; bazen öfkelensem de bazen de kahkahalarla gülesim geliyor.

Succession, kendine has üslubu ve derinlikli karakterleriyle sadece bir aile draması değil, aynı zamanda medya dünyasının çirkefliğini de mercek altına alıyor. Yani biraz öz eleştiri, biraz ailenin sınırları… Of ya, bu tür yapımları tek seferde bitirmek zor olsa da, her bölümün sonunda burnunuza gelen o iç çürütücü tat, izleyenin ruhunda derin izler bırakıyor. Ve kesinlikle izlenmesi gereken bir yapım…