Salo ya da Sodom'un 120 günü (1976)

“Salo ya da Sodom’un 120 Günü”, 1976 yılında yönetmen Pier Paolo Pasolini’nin kaleminden çıkmış bir film. Bilmem, sen izledin mi ama; bu film, normalde oturduğunuz koltukta rahatça bir şeyler izlerken düşündüğünüzden çok daha derin, sarsıcı bir olgu. İzlemek kolay değil, ajite bir şekilde söylenmemiş, tecrübelerle dolu bir kâbus gibi karşınıza çıkıyor. Hani, bazı filmler vardır ya gözlerinizi alamazsınız, buna benzer bir itici cazibesi var işte.

Film, Faşizm’in mutlak gücünü ve bunun getirdiği yozlaşmayı anlatıyor. Dört “özel” insan, pek de özel olmayan cinsellik ve sadizmle dolu bir dünyaya açılan kapıyı ardına kadar açıyor. Genç erkek ve kızların, ne yazık ki, birer araç olarak kullanıldığını, nasıl sistematik bir şekilde aşağılandığını izlemek, gerçekten zor. Üzerine düşülen hikayeler, işkence ve acıyı sergilemekle kalmıyor, onları tanımadığınız bir dünyanın parçası haline getiriyor. İnsan, “off ya” diyerek veya “bir dakika, ne oluyor?” diyerek ekranı kapatmak istiyor ama oradaan çıkamıyor.

Film, cinselliğin karanlık yüzlerini, sadizmin acımasızlığını ve insana dair özünde iyi bir şey barındırmadığını cesurca ortaya koyuyor. Öyle ki, içindeki o ölüm kokusu sanki içinizdeki tüm umudu yavaş yavaş zayıflatıyor… Pasolini’nin bu son filminde, insanın cehennemdeki yolculuğu, derin bir yalnızlık ve çöküşle bütünleşiyor. Gözlerinizi ayırdığınız o kaçan sahnelerin ağıtlarını duyuyorsunuz… Bir anlamda bu film, geleneğin ve modernizmin karşılaşmasında, umutsuz bir epilog gibi.

Sanat, çoğu zaman insanın karanlıkta yürüyüşü hakkında ipuçları verir biliyorsun ya, Salo da bu insan ruhunun çürümüş yüzünü sergileyerek bir uyarıda bulunuyor gibi. Her ne kadar tüyler ürpertici olsa da, bu film bir çağ, bir dönem için haykırış niteliğinde. İzlemek için cesaret bulmanız gereken bir yapım. Korkutucu, düşündürücü… Harbiden düşünülesi…