Rivals (2024)

Yıl 1986… İngiltere’ye giden yollar, gelişimin hızlı temposuyla sarhoş olmuş. “Rivals” filmi, tam bu dönemde, televizyon dünyasının parıltılı ama bir o kadar da acımasız yüzünü gözler önüne seriyor. Saç stilleri o kadar abartılı ki, sanki bir moda dergisinden fırlamış gibi. Ama bu görselliğin arkasında, kaynayan kıskançlıklar ve hırslar var. Herkes, her yerde, zirveye tırmanma peşinde… Hani, iş dünyasında anlaşmalar yapılırken bazen yatak odalarında da bir şeyler dönüyor ya, işte tam böyle bir atmosferde geçiyor filmimiz.

David Tennant, Aidan Turner, Danny Dyer gibi yıldız isimler tam anlamıyla performanslarıyla büyülüyor. Adamlar, öyle hırs dolular ki, seyirci olarak bizi de içine çekiyorlar. Of ya, kim kazanacak merak içindeyiz. Ama her yere çiçekler falan değil, çok karanlık sırlar da gizleniyor. Film, herkesin sadece kendi menfaati peşinde koştuğu bir ortamda, bazı duyguların –gerçek aşkın belki de– nasıl da filizlenebileceğini sorguluyor.

Jilly Cooper’ın çok satan “Rutshire Chronicles” romanından uyarlanan bu eser, olayların sadece izleyicisi olmakla kalmayıp, onları hissettirecek bir anlatıma sahip. Böyle bir filmde kimse kimin samimi olduğunu, kimin gerçek bir dost olduğunu veya kimin yukarıda parlayacağını kestiremiyor. Arka planda çalan müzikler, sahnelerin içindeki gerilim ve dinamik enerji, tüm bu karmaşayı daha da yoğunlaştırıyor.

Elliot Hegarty, Dee Koppang O’Leary ve Alexandra Brodski’nin yönetmenliğinde şekillenen bu hikaye, gülümsemelerle sarılmış hüzünlerden meydana geliyor. Yani, her ne kadar insanlar dışarıda kibirlilerse, içten içe bir şeyler yaşanıyor… Kim bilir, belki de bu dramaların arasında bir umut ışığı doğacak. Rivals, sadece öyküsüyle değil; oyunculuklarıyla, atmosferiyle ve akışkan anlatımıyla izleyiciyi kendine bağımlı hale getiriyor. Bu senaryoyu kaçırmamak lazım, harbiden!