Nuh: Büyük Tufan (2014)

Kabil’in soyundan gelen insanlık yavaş yavaş karanlık bir yolda yürümeye başlamış… Kim bilir kaç nesildir o kıyametin habercisi olan bu sefaletin içinde kaybolmuş durumdayız. Tüketim açgözlülüğü, hırs ve kaos, bu dünyayı yaşanmaz hale getirmiş. İnsanlar, bir parça et için her türlü cinayete, hırsızlığa ve ahlak dışı davranışa başvurmayı normal hale getirmişken, Nuh (Russell Crowe) rüyasında bir uyarı alıyor. Yaradan, ona yeryüzünde yaklaşan büyük tufanı ve bu felaketi önlemek için yapması gerekenleri gösteriyor. Mesela, büyük bir gemi inşa etmesini ve bu gemiye her hayvan cinsinden bir çift almasını… Çok garip değil mi? Ailevi bağlar, bir ailenin hayatta kalmak için gösterdiği azim ve inanç, bu hikayenin belkemiğini oluşturuyor.

Darren Aronofsky’nin yönetmenliğinde, Nuh’un kutsal yolculuğuna tanıklık ediyoruz. Jennifer Connelly, Ray Winstone, Anthony Hopkins gibi güçlü oyuncu kadrosu, bu destanı daha da derinleştiriyor. Biz de izleyiciler olarak kıyametin eşiğinde Nuh’un yaşadığı içsel çatışmalara ve mücadeleye tanık oluyoruz. Geminin inşası sırasında yaşananlar bir yana, dünyanın sonu yaklaştıkça insanlığa dair her şey tehlikeye giriyor. Bu dramın içinde kaybolmak için var gücümüzle izliyoruz…

Ama işte, Nuh ve ailesinin yaşadığı bu zorlu yolculuğu yalnızca doğal afetler değil, insanın doğasındaki sapkınlıklar ve korkular da tehdit ediyor. Yaklaşan tufanın habercisi, insanoğlunun hırsı ve açgözlülüğüyle birleşince işler içinden çıkılmaz bir hal alıyor. Yani, Nuh’un gemisi yalnızca bir kurtuluş aracı değil, aynı zamanda kaybolan insanlığın umudu. Düşünsene, bir tarafta bir tufan bekliyor, diğer tarafta kendi türün seni yok etmeye çalışıyor… Harbiden zor bir durum!

Sonuç olarak, “Nuh: Büyük Tufan” izleyiciye sadece görsel bir şölen sunmakla kalmıyor, aynı zamanda derin bir düşünme fırsatı da veriyor. İnsanı insana karşı, doğayı doğaya karşı düşündürtüyor. Yani bu film, sadece geçmişe değil, geleceğimize de dair önemli mesajlar taşıyor…