Karanlık (2017)

Karanlık, Baran bo Odar’ın gözünden hayat bulan, insana hem derin duygular yaşatan hem de düşündüren bir yapım. Bir çocuğun kaybolmasıyla başlayan olaylar, dört ayrı ailenin birbirine dolanan hayatlarını çarpıcı bir biçimde gözler önüne seriyor. Hani bazen bir olay olur ya, ardında kocaman bir hikaye saklıdır… İşte bu filmde de öyle. Kaybolan çocuk, sadece bir kayıp değil; aynı zamanda geçmişle geleceği birbirine bağlayan, üç nesli etkileyen bir sırra giden yolun anahtarı.

Düşünsenize, bir çocuğun kayboluşu, ailenin içindeki karanlık sırları ortaya çıkartıyor. Louis Hofmann’ın canlandırdığı genç karakterin peşinden gittiği bu gizem, zaman içinde kaybolmuş ilişkileri, kayıpları, ölümleri ve yeniden doğuşları sorgulamamızı sağlıyor. O dört aile, aslında bir arada olsalar da ne kadar uzaklar birbirlerinden, tüm o çelişkiler, ikilemler… of ya, insana düşündürmeden edemiyor.

Lisa Vicari ve Andreas Pietschmann gibi isimlerin harika performansları, filmin atmosferini daha da yoğunlaştırıyor. Hani derler ya, ‘dört yaşamak, bir yaşamayı öğrenmek’ diye, işte burada da benzer bir durum ortaya çıkıyor. Genç karakterlerin yaşadıkları, izleyiciyi sarmalıyor. İzlerken kendinizi parçası gibi hissediyorsunuz bu karmaşanın; dertlerin, kaygıların arasında kaybolup gidiyorsunuz.

Karanlık, sadece bir bilim kurgu değil, aynı zamanda insan ilişkilerinin derinliklerine inen bir drama. Zaman yolculuğu temasıyla iç içe geçmiş sırları, insanın içindeki korkuları ve tutkuları da irdeliyor. Hani bazen harbiden belirsizlik içinde kaybolursunuz… İşte burada da öyle bir durum var. Film, gizemli atmosferiyle kurgu dünyasında kaybolmayı seviyorsanız, kesinlikle izlenmesi gerekenlerden.