Frankenstein (2025)

Dr. Victor Frankenstein, hayatta kalma mücadelesi veren bir dâhi. Oscar Isaac’in hayat verdiği bu karakter, ölüme meydan okuyan bir bilim insanı; sevdiklerini kaybetmenin yarattığı derin acıyla dolu, karanlık bir ruh. Ölmeyi denemek yerine, hayata yeni bir soluk kazandırmak için korkutucu bir deney yapmaya karar verir. Sonuç mu? Yaratılan Canavar, Jacob Elordi’nin kucakladığı, görünüşüyle korkutucu ama içindeki masumiyetle bir o kadar da kırılgan bir varlık.

Of ya, işte burada işin duygusal yanı devreye giriyor. Canavar, dış dünyaya ilk adımını attığında insanlar onu ne kadar dışlarsa dışlasın, içindeki çocuğu kaybetmemek zorunda. Ama insanları köfte gibi dışlamak da neymiş! Ne yazık ki, dış görünüşü yüzünden hor görülüyor, hatta şiddete maruz kalıyor. Anlayabiliyorum, imkânsız ikilem! Korku ve nefret, masumiyeti zamanla yok edebilir ama bu varlık tam anlamıyla kendini kaybediyor.

Bütün bu dram ve gerilim, Guillermo del Toro’nun ustaca kalemiyle birleşince ortaya çıkarıyor. Zihinleri sarsma kabiliyeti yüksek olan bu film, izleyiciyi yalnızca görsellik ile değil, derin bir duygusal yolculuğa da çıkarıyor. Victor’ın karanlık taraflarıyla iç içe geçmiş bu hikaye, hem insanlığın sınırlarını zorlayan bir bilim kurgu hem de muktedirler tarafından dışlanan bir yaratıcılık öyküsü sunuyor.

Yani, fragmana bakıldığında sadece bir korku filmi değil, insan psikolojisinin derinliklerine inen bir yolculuk… Duygusal karmaşa, içsel çatışmalar… Her şey var! Kılıç kınından çıktı, şimdi ise saatle birlikte geriye sayım başladı! 2025’te vizyona girecek bu film, tüylerinizi diken diken edecek, bir yandan da kalbinizi sızlatacak. Zira masumiyet, hayatta kalmanın en zor öğesi olabilir…