Düşler, Tutkular ve Suçlar (2003)

“Düşler, Tutkular ve Suçlar”, Bernardo Bertolucci’nin ustaca kaleme aldığı, izleyiciyi her sahnede istasyona kadar götüren bir film. Hani o Paris sokaklarında kendimizi kaybettiğimiz anlar vardır ya… İşte, 68 Baharı’nın coşkulu, başkaldıran ruhunu hissetmek için harika bir kapı burası. İzleyiciyi adeta bir zaman makinesinin içine sokuyor; dönemin gençliğinin isyanı, tutkuları ve hayalleriyle dolup taşan bir ortam yaratıyor.

İzlemeye başladığınız andan itibaren Isabelle ve Theo’nun bohem dünyasına dalış yapıyorsunuz. Hani, o tipler var ya, günlük hayattan kaçan, sanatın peşine düşen… İşte onlarla beraber, hayalperest bir yolculuk başlıyor. Öğrencilerin sesleri yükselmeye başladığında, Paris’in tam kalbinde kaybolmuş bir Amerikalı olan Matthew, bu iki kardeşin hayatına girmekte. Tüm bu tutkunun tam ortasında… kim bilir, belki de ummadıkları bir cevher bulacaklar.

Ama durum basit değil. Bir yandan devrim naraları dışarıda yankılanırken, diğer yandan bu üç gencin aralarındaki ilişki, cinselliğin tüm yönlerini keşfetmek için bir tatlı oyun haline geliyor. Onların düşleri arasında kaybolmuşken, izleyici olarak kendinizi tartışmaların ve tutkuların karmaşası içinde buluyorsunuz. Her sohbette, her bakışta bir derinlik var; ensest gibi bir suçun bile gözlemlenmesi, farklı bir tat katıyor tüm bu karmaşıklığa.

Haa, şunu da eklemek lazım; filmdeki herkes, sadece cinselliği değil, aynı zamanda hayatta neyi aradıklarını sorguluyor. Gerçekten önemli olan ne? Hayaller mi, tutkular mı, yoksa suçlarla bezeli bir yaşam mı? Bu sorulara cevap ararken, izleyici olarak kendinizi bir an için akıntıya kapılmış bir yaprak gibi hissediyorsunuz. İzlenmesi gereken müthiş bir deneyim.