Bozkır (2018)

Burası, huzurun ve sakinliğin üstünde bir karanlık barındıran bir yer. “Bozkır”, yerel halkın hayatına dair bir pencere açıyor. Herkesin birbirini tanıdığı, yüzlerin tanıdık, ama ruhların derin, karanlık olduğu bir atmosferde, sıradan bir gün, sıradan bir şahısın başına gelenlerle altüst oluyor. Yönetmen Bahadır İnce, bizlere sadece sıradan bir taşra hikayesi sunmuyor; ötesinde bir şeyler var, derin, gerçek, vicdanı sorgulayan…

Of ya, bu film gerçek anlamda içsel çatışmaları gözler önüne seriyor. Yiğit Özşener’in canlandırdığı karakter, toplumun kalıplarına sıkışmış. Herkesin beklediği gibi yaşamaya çalışıyor ama bir noktadan sonra, bir şeylerin değişmesi gerektiğini anlıyor. Kişisel mücadelesi, toplumun baskısıyla birleşince, öyle bir hal alıyor ki, insan ister istemez kendini sorguluyor: “Ben kimim? Buradan nereye gidiyorum?” soruları kafasında yankılanıyor.

Furkan Andıç ve Ekin Koç’un performansları da pek bir etkileyici. Her biri, köyün tahammül edemeyeceği bir gerçekliği yansıtıyor. Cemre Baysel ve Nur Fettahoğlu, toplumsal normların sınırlarını zorlayan karakterleriyle beklentileri alt üst ediyorlar. Filmin her sahnesi, öyle bir tansiyonla dolu ki; izlerken kalbiniz yerinden fırlayacak gibi…”

Kısacası, “Bozkır”, bir hikaye değil, her bir sahnesiyle izleyeni derinden sarsan bir gerçeklik. Suç, dram, hatta bazen komedi unsurlarını işleyen bir yapım. Bu filmde karanlıkla yüzleşmeyi kabul etmezseniz, alışkanlıklarınızın ne kadar sarsılacağını göremezsiniz… Unutmayın, her cümlede bir parça gerçeği bulmak mümkün. Harbiden, bu anlatımın içinde kendinizi bulacaksınız.