Ahmaklar (2006)

Sıradan bir asker, Joe Bauers, öyle sıradan ki, hayatı boyunca herkesin birer birer geçtiği yolu patetik bir şekilde yürümekte… Amerikan hükümetinin bir projesiyle uyutulması, onun için bir son değil, yeni bir başlangıç. Ama bu başlangıç, 500 yıl sonrasına atlamak demek. Uyandığında, her şeyin altüst olduğunu görmesi işten bile değil. Düşün, yalnızca bir uyku… ve ardında, tamamen farklı bir dünya.

Joe, geçmişteki tüm tecrübeleriyle, aslında normal bir “adam” iken, 2510 yılında artık herkesin onun seviyesine çekildiği bir toplumda “en akıllı” kişi konumuna geliyor. Ahmaklar, adında bile tüm hikayeyi özetliyor: Amaçsız bir şekilde yaşayıp, bilinçlerini kaybeden insanların hiç ummadığı bir realitenin içinde buluyor kendini. Of ya, bir de bakıyorsun; dünya öyle bir garipleşmiş ki, sıradan bir kahraman bile her türlü karşılaşmayı, her türlü durumu yönetebilir hâle gelmiş. Gündelik hayatta karşılaştığı en basit kuralların bile anlamını yitirdiği, teknolojiyle donanmış ancak düşünen insanlardan arındırılmış bir toplum… Resmen yeni bir çağ neredeyse.

Burada, Joe’nun çabaları, aslında tam anlamıyla bir komedi unsuru oluşturuyor. Yani harbiden, gülmeden edemiyorsun. Gelişigüzel bir toplumda, aklıselim düşüncenin ne kadar sıradışı bir şey olduğunu anlamak için, sadece onun gözünden bakmak yeter. Neler oluyor? İnsanoğlu nereye giderken, aslında neler kaybetmiş? Tüm bu sorularla birlikte, Joe’nun, samimi ve komik yolculuğu, izleyiciyi bağlamakta. Belki de sonuçta insanlık olarak iyi bir şey yapmadığımızı öğreniyoruz… ya da en azından gülümseyerek çözüm üretebileceğimizi… Ahmaklar, düşündürtüyor, eğlendiriyor ve başlarda staatik gibi görünse de, içerdiği derin mesajlarla izleyiciyi düşündürtmeyi başarıyor. Herkese açık ve net… geleceğin ne olacağı konusunda bir uyarı niteliğinde!