A Christmas Carol (1999)

Bu yılbaşı gecesi, Diziler ve filmler arasında kaybolmuş bir kalbi yeniden hararetle ısıtan bir hikaye var: “A Christmas Carol”… 1999 yapımı olan bu film, öyle bir yolculuğa çıkartıyor ki; yalnızca soğuk kış gecelerinde sıcacık bir battaniye altında izlenmeyecek kadar derin. Patrick Stewart, kötü ruhlu Ebenezer Scrooge karakteriyle karşımıza çıkıyor; tam anlamıyla tüyler ürpertici bir yaşamın içinde kaybolmuş bir adam. Scrooge’nin hikayesi, akşam vaktinde kapısını çalan ruhlar sayesinde başlıyor. Of ya, o ruhlar… Gerçekten de insanın içini titretiyor. Geçmiş, şimdi ve gelecek üçü bir araya gelince, insana kendi kaybettiği öz değerini hatırlatıyor.

Düşünsenize, hayatta nice fırsatları elinizin tersiyle ittiğinizi… Gençliğinizde yaptığınız hataların üstünden geçerken, gerçek anlamda pişmanlık duymak nasıl bir duygudur? İşte film, tam olarak bunu sorgulatıyor. Scrooge, geçmişteki masumiyetini, şu anki acımasızlığını ve gelecekte kendisini bekleyen korkunç sonu kavramak zorunda kalıyor. Bilmem, ama bu durum herkesin içindeki iyiyi ve kötüyü sorgulaması için gerekli bir yüzleşme…

İnsanın içinde yatan umut, bir nebze de olsa belirmeye başlıyor. Richard E. Grant ve diğer oyuncuların performansları ise gerçek anlamda göz dolduruyor. İzlerken insanın içinden bir şeyler kıpırdıyor. Normalde karamsar bir adamdan bahsediyoruz; fakat film ilerledikçe, Scrooge’un dönüşümü harbiden etkileyici bir hale geliyor. Ve bu dönüşüm, izleyicilere umut veriyor, kalplerde sıcak bir his bırakıyor.

Sonuçta, “A Christmas Carol” yalnızca bir yılbaşı hikayesi değil. O, insan ruhunun derinliklerine inen, kalbe dokunan bir dram. Zaten her yıl dönümünde izlenme sebebi de bu… Kendi kendinize “Acaba ben de Scrooge gibi miyim?” diye düşünmeden edemeyeceğiniz bir film… Hazır kış soğukları tüm enerjimizi almışken, bu masalsı yolculuğa çıkmak hiç de fena fikir değil.