Avatar (2009)

James Cameron’ın “Avatar” filmi, izleyiciyi görsel bir şaheserle tanıştırırken, hayal gücünün sınırlarını zorlayan bir maceranın kapılarını aralıyor. Jake Sully, yarı felçli bir eski asker… Hırsızlık sonucu kaybettiği ağabeyinin yerine geçerek Pandora adındaki uzak ve büyüleyici bir gezegene adım atıyor. Ah, o Pandora yok mu? Renklerin dans ettiği, muazzam bitki örtüsü ve eşsiz farklılığa sahip bir dünya… Ancak burada sadece doğal güzellik yok, bir tehlike de var; Na’vi adındaki, insana çok benzeyen ama tamamen farklı bir canlı türü…

Kimilerine göre, bu gezegen kaynak açısından zengin, ama aynı zamanda onları korumak için savaşan bir halk da var. Askeri şirketlerin gözü buradaki zenginlikler üzerinde. Avatar programı ne mi? İşte bu, insanların Na’vi gibi görünüp bu egzotik dünyaya gönderilmesini sağlayan bir sistem. İçinde hem bilim kurgu hem de derin bir insanlık hikayesini barındırıyor. Jake, programın bir parçası olduğunda, sırtındaki yüklerden kurtulup, filmin görsel harikalarına adım atıyor…

Ve o an, hani yoksa bu gerçek mi diye düşündürebilecek bir an var; Neytiri ile karşılaştığında içindeki hisler kabarıyor. Bir çatışmanın ortasında kaybolmuşken, kendi dünyasından korumak için ne kadar ileri gidebileceğini sorguluyor. Kendi evinden uzakta, bambaşka bir mücadele içinde, karakterin değişimi ve dönüşümü harbiden etkileyici. Kısacası, “Avatar”, sadece gözlerimizi değil, ruhumuzu da okşayan bir deneyim sunuyor. Hem görsel diyarların derinliklerine dalacak, hem de insani ilişkiler üzerine düşünme fırsatı bulacaksınız. Şu an bizden sadece bu kadar… İzlemeyenlerin çok şey kaybedeceği bir film, doğrusu.